Jesień z Kodakiem No. 2 Folding Autographic Brownie

Dla mnie, moja niby kolekcja, około 40 sztuk aparatów, ma sens tylko wtedy, kiedy moimi eksponatami mogę fotografować. Od czasu, do czasu, zdejmuję z półki kolejny aparat, zakładam do niego błonę lub film i zabieram ze sobą w plener. Tym razem, wraz z ciepłym końcem października i początkiem listopada, zdjąłem z półki swój najstarszy z aparatów, czyli Kodak No. 2 Folding Autographic Brownie. Minął nieco ponad rok, od kiedy ten, niewątpliwie piękny, niewielki przedmiot zasilił moją maleńką kolekcję, więc chciałem ponownie go użyć, korzystając, że jest wciąż sprawny. Co oznacza określenie "sprawny" w odniesieniu, do prawie stuletniego aparatu? Migawka działa, mieszek wgląda na szczelny, w obiektywie widać tylko trochę paprochów.  Mój poprzedni kontakt z tym aparatem, upewnił mnie, żeby używać czułych błon i przysłon od f 22 do f 64. Listopad to jeden z miesięcy w roku z najmniejszą ilością światła w ciągu dnia, więc postanowiłem użyć błony Rollei RPX 400 o czułości ISO 400, a naświetlić i wywołać ją forsownie z przesunięciem o dwie działki, czyli na czułość ISO 1600. To miało okazać się dobrym posunięciem. Zdjęcia z pleneru na skraju Puszczy Kampinoskiej, w tym na terenie opuszczonego cmentarza ewangelickiego w Dziekanowie Leśnym (d. Niemieckim), zostały prawidłowo naświetlone i są ostre, chociaż niektóre powstały w warunkach trudnych i skrajnych, czyli robione z ręki przy nastawionym czasie 1/25 s. Nad Jeziorem Dziekanowskim, zdjęcia robiłem już z użyciem statywu, również zabytkowego, produkcji enerdowskiej firmy Pentacon. Wszystkie zdjęcia mają ten, opisany już poprzednio, "przedwojenny look". O ten, specyficzny "look" właśnie chodzi, biorąc się za zdjęcia stuletnim aparatem! Nie przeszkadzają mi nawet, przecieki światła, uwydatnione, na dwóch ostatnich zdjęciach. Pochodzą, prawdopodobnie, ze specyficznego sposobu zwijania światłoczułej błony, na szpulę odbiorczą, który może powodować zbyt luźne jej zwijanie w końcowym odcinku - w sumie, nie jestem pewien - będę jeszcze szukał przyczyny. Naprawdę, jestem bardzo zadowolony ze zdjęć. Niedoskonałość wnikająca z użycia dawnej optyki, jest zupełnie inna, niż ta, którą uzyskuje się dzięki modnej, plastikowej optyce Holgi. Bardzo lubię efekty użycia moich przedwojennych aparatów! Są nie do podrobienia! A samo operowanie takim starym aparatem, jest czasami wyzwaniem, ze względu, na odmienność i trudność obsługi, co zwiększa atrakcyjność obcowania z nim. No i nigdy, nie wiadomo, jaki będzie efekt, coś jak filozofia Lomography ...

W związku z zakończeniem sezonu żeglarskiego i nastaniem jesieni, tutaj, na moim fotograficznym blogu, aż do wiosny, będzie się pojawiało więcej wpisów, w tym pewnie również, na temat aparatów przedwojennych.

.

Poniżej zdjęcia mojego Kodaka No. 2 Folding Autographic Brownie, podczas sesji plenerowej w Puszczy Kampinoskiej i nad Jeziorem Dziekanowskim, dwa przykładowe zdjęcia z tej sesji oraz link do slideshow na YouTube ze wszystkimi zdjęciami z tej sesji: